Stories: Oma en haar dementie

Het begon enkele jaren geleden. Mijn oma deed en zei dingen die ze niet gewend was om te zeggen. Ook de toon waarop ze iets zei lag helemaal niet in haar doen. Doch dachten we niet aan een mogelijke ziekte. Naarmate de ongewone wijze van oma’s handelen op elkaar begonnen te volgen alarmeerden we de huisarts die haar naar een specialist stuurde.

Een psychologische test en enkele andere kleine testjes later bleken toch de gevreesde diagnose te geven. Oma had een vorm van dementie.. Ik, werkende in de zorgsector, wist hoe deze ziekte zich kon evolueren en kreeg lichte rillingen over mij heen. Waarom moest dit nu gebeuren met oma? Met mijn oma? Ok, er was nog hoop. Hoop dat de ziekte zich heel traag zou voortzetten en dat mede medicatie. Maar.. helaas merkten we geen verbetering. Integendeel. Het was alsof de medicatie geen grip op haar geheugen had.

Langzaamaan zagen we achteruitgang in plaats van vooruitgang. Steeds meer ontdekten we vreemde dingen en werd opa kwader en kwader. Dat had uiteraard ook geen zin en meer het tegenovergestelde effect. Het enige positieve dat er nog was, was dat oma nog heel veel zelf deed, ondanks dat het nu iets langer duurde. Maar ook dat ging steeds minder goed. Zo besloten we hulp in te schakelen qua poetshulp en maaltijdbezorging. Zo verliep hun leven terug op wieltjes. Oma had haar eigen dagelijks ritueel ontwikkeld en week daar nooit vanaf. Ook nu ze mentaal minder goed was mocht je er niet aan denken om het even van haar over te nemen. Zo lang ze alles zelf kon lieten we het haar ook doen.

Maar ook dat ging op een dag niet meer. Op een termijn van 7 maanden zagen we een steeds actieve vrouw een bijna plant worden. Er komt haast geen woord meer uit haar mond en ook herkent ze niet iedereen meer. Doodgewone attributen worden een vreemd individu. Normale gewoontes krijgen een totaal andere wending in haar hoofd. Een hoofd waarin het kind terug bovenkomt en nog alles moet leren die ze ooit zo goed gekend heeft.

Mijn oma op deze manier zien aftakelen is voor mij zoals stilletjes de vrouw verliezen waar ik zo van gehouden heb. Ik wil ze zo graag vasthouden, maar haar handen duwen mij steeds weer weg. Ondanks dat ze weet wie ik ben.. haar liefste en enige kleinkind.

Dit is een anonieme getuigenis, waarvoor we respect opbrengen dat die persoon haar verhaal met ons heeft gedeeld. Bedankt!

Willen jullie ook je verhaal met ons delen? Mail dit dan naar vergevelyne@gmail.com

Bron foto

Advertenties

15 thoughts on “Stories: Oma en haar dementie”

  1. Erg hè.
    Ons oma was ook dement. Toen ze niet het bejaardentehuis van het dorp terecht kon, moest ze naar één in een andere provincie. Ze dacht telkens dat die mensen over haar aan het roddelen waren omdat ze hen niet verstond!
    Ze ging in gedachten ook vaak terug naar de oorlog en was dan erg angstig.
    Ze dacht ook dat ik de verpleegster was…

    Like

  2. Vooral het zien veranderen van een persoon en zijn/haar karakter heeft zo’n impact op je gevoel. Lastig, heel lastig. Met de juiste ondersteuning in zorg-land (mits je de juiste wegen weet te bewandelen), lukt het vaak wel dit een plek te geven. Ik heb echt flinke respect voor de mantelzorgers van personen met dementie…

    Like

  3. Mijn ene oma had het ook. Een paar dagen voor ze gestorven is, gingen we haar opzoeken in het ziekenhuis en zat ze tegen haar kinderen dingen te vertellen en vragen over haar andere zoon die echt al 30 jaar dood is. “Ga je straks tegen Tom zeggen dat hij nog boodschappen moet doen?”. Heel raar eigenlijk hoe je hoofd zo’n gekkigheid kan uithalen. En ook heel eng. En erg om te zien dat het zo snel gaat.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s